Ocet jabłkowy

 
                                                                             

 

Ocet jabłkowy stosowany jest powszechnie w medycynie ludowej ze względu na dużą zawartość potasu, a ponadto fosforu, chloru, sodu, magnezu, wapnia, siarki, żelaza, fluoru, krzemu i wielu innych pierwiastków śladowych.

Stosowanie octu jabłkowego rozpowszechniło się w USA wraz z ukazaniem się prac profesora Jarvisa 1 1961 roku.Jego przepisy przeszły do makrobiotyki.

 

Ocet jabłkowy działa profilaktycznie i leczniczo w przypadku wielu chorób jak np. reumatyzm, przeziębienie, zaburzenia trawienne, wyczerpanie, bóle i zawroty głowy, bóle gardła, nadmiar śluzu w przewodzie pokarmowym, otyłość, choroby skórne. Systematyczne stosowanie octu jabłkowego zapobiega powstawaniu nowotworom a także odmładza. Należy także mieć na uwadze, iż właściwości lecznicze ma tylko naturalnie mętny, powstający podczas długotrwałej fermentacji bez żadnych dodatków chemicznych ocet jabłkowy.Ważne są także jabłka z jakich jest wytwarzany. Im mniej pryskane tym lepsze.

Cytryna

Występuje w licznych odmianach różniących się wielkością i kształtem owocu uchodziła w starożytnej Grecji i Rzymie za symbol zdrowia. Sok i miąższ z jednej stugramowej cytryny zawiera 70 g wit. C, a więc tyle, ile wynosi dzienne zapotrzebowanie organizmu dorosłego człowieka. 

Sok z cytryny z tartym chrzanem w stosunku 1:4 rozpuszcza drobne skrzepy krwi występujące w naczyniach wieńcowych, co ma znaczenie profilaktyczne  dla ludzi skłonnych do zawałów serca.

Cytryna zawiera witaminę P, która chroni witaminę C przed zbyt szybkim utlenianiem, a więc jej działanie oddala symptomy szkorbutu, któremu sama witamina C nie jest w stanie zapobiec ani go usunąć. Witamina P sprzyja działaniu adrenaliny, która znacznie podnosi wytrzymałość naczyń włosowatych i przepuszczalność jonów wodorowych. Gdy w organizmie występuje niedobór witaminy P, to witamina C, która normalnie jest przyswajana przez człowieka dopiero na końcu jelita grubego, nie spełnia swojej funkcji i wówczas powstaje nieżyt, a po pewnym czasie wrzody, wreszcie nowotwór końcowej części jelita grubego. Zawiera bardzo dużo składników biochemicznych z przewagą składników alkalicznych i może z tego powodu być stosowana pod różnymi postaciami. Cytryna jest w ustach kwaśna, natomiast w żołądku zasadowa.

Czosnek

                                                                                            

Czosnek pospolity zajmuje czołowe miejsce  wśród jarzyn i warzyw mogących się przyczynić do utrzymania dobrego zdrowia. 

Spożywano go już w Babilonii 4500 lat przed naszą erą, w Egipcie zaś strzegł budowniczych piramid przed chorobami.

        
Występująca w czosnku allisatyna niszczy gronkowce.Czosnek zawiera związki hormonalne i antybiotyczne. Po destylacji rozdrobnionego czosnku z parą wodną otrzymuje się lotne olejki eteryczne. W swoim działaniu zbliżony jest do preparatów z kitu pszczelego. Nieprzyjemny zapach czosnku usuwa zielona natka pietruszki, jabłko, bób surowy, ziarna palonej kawy.

        
Wskazania lecznicze na użytek wewnętrzny: artretyzm, astenia, ogólne osłabienie, astma, atonia układu trawiennego, biegunka, czerwonka, bóle brzucha, brak apetytu, gościec stawowy, hemoroidy, kamienie nerkowe, koklusz, krztusiec, kurcze naczyniowe, nadciśnienie tętnicze krwi, niektóre często skurcze serca, nadmierne ukrwienie naczyń krwionośnych, niedostateczne wydzielanie soków trawiennych, obrzęk nóg, odtruwanie wątroby, pasożyty jelitowe, piasek moczowy, puchlina wodna, reumatyzm, ropień płuc, rzeżączka, skurcze jelitowe, stwardnienie naczyń tętniczych, miażdżyca, wzdęcia, wiatry, bębnica, zakażenia gardła i krtani, zakażenia dróg oddechowych, zapobieganie nowotworom przez działanie przeciwgnilne w jelitach, zapalenie płuc, oskrzeli, zakłócenia krążenia krwi z powodu nadmiernej krzepliwości, zakłócenie czynności ukrwienia naczyń mózgowych, zmęczenie serca, zgorzel, żylaki, zaburzenia pracy płuc, rozedma, ropień.

Wskazania lecznicze na użytek zewnętrzny: ból ucha, brodawki, modzele, twardziny, głuchota, guzy nowotworowe, grzybica woszczynowa, odciski, przetoki, rany źle gojące się, rany zakażone, ropień zimny, ropień skórny, reumatyczne bóle, torbiele, cysty, wrzody.

         
Przeciwwskazania: ostry nieżyt żołądka i jelit, niedociśnienie tętnicze, okres karmienia osesków, niewskazany dla nerkowców.

Cebula

                                                                         

             Cebula ze względu na właściwości lecznicze jest ceniona od czasów starożytnych. Znane są jej zalety wzmacniające i dezynfekujące, a także geriatryczne. Tam, gdzie jada się dużo cebuli np. w Gruzji i Bułgarii ludzie słyną z długowieczności. 

                Cebula stosowana wewnętrznie jest środkiem   antyinfekcyjnym, przeciwreumatycznym, antyseptycznym, przeciwsklerotycznym, przeciwszkorbutowymi przeciwzakrzepowym.  Leczy skórę i jej owłosienie, wzmacnia i upiększa paznokcie, jest środkiem lekko nasenny, obniża poziom cukru we krwi, osłabia napięcie jelit, pobudza popęd płciowy, wzmaga czynności nerek, jelit, wątroby, układu nerwowego, jest środkiem moczopędnym, rozpuszcza i eliminuje mocznik i chlorki, działa  przeciwczerwiowo, wykrztuśnie i wydzielniczo, ułatwia trawienie produktów mącznych, utrzymuje w równowadze pracę gruczołów wydzielania wewnętrznego. daje dobre skutki  w leczeniu następujących chorób i dolegliwości: angina, astma, awitaminoza, biegunka, cukrzyca, dolegliwości w oddychaniu, grypa, infekcje moczopłciowe, katar, kamica żółciowa, krzywica, nadfermentacja jelitowa, nadmiar chlorków we krwi, niedomogi prostaty, niemoc płciowa, nieżyt nosa i pogrypowy, ogólne osłabienie fizyczne i umysłowe, obrzęki, otyłość, pasożyty jelitowe, przeziębienie, przerost układu chłonnego, puchlina brzuszna i wodna, skąpomocz, stwardnienie tętnic, wadliwa przemiana materii, zakłócenia wzrostu włosów, zapalenie krtani, opłucnej, osierdzia, oskrzeli i węzłów chłonnych, skrzepy.

      Stosowana zewnętrznie leczy brodawki, brzęczenie w uszach, czyraki, głuchotę, migrenę, nerwoból zębowy, odmroziny, oparzenia, zapalenia opon mózgowych, wzmacnia porost włosów, leczy rany, ropień, wrzody, zastrzał, ukąszenia osy, uśmierza ból, odstrasza komary.

Burak czerwony

              Znany w Polsce od wieków. Oprócz kapusty i marchwi jest najczęściej stosowany w kuchni. W krajach śródziemnomorskich zaczęto spożywać korzenie buraka dzikiego już 800 lat przed nasza erą. W Babilonii stosowano liście buraków jako ziele lecznicze. Z czasem wyhodowano podgatunki: burak korzeniowy i burak liściowy, czyli boćwina. Z korzeniowego powstały trzy najważniejsze odmiany: sławny od czasów Napoleona cukrowy, który zaczął rywalizować z trzciną cukrową oraz pastewny i ćwikłowy czerwony.

                                         

             Burak pobudza apetyt, jest odświeżający i łatwostrawny. W leczeniu naturalistycznym jest stosowany na anemię , demineralizację organizmu, nerwicę, grypę, gruźlicę, nowotwory, przeciw zapaleniu nerwów i wątroby. Utarty burak gotowany z utartym chrzanem z dodatkiem kminku, czyli ćwikła, poprawia pracę wątroby, odkwasza, ułatwia trawienie różnych mięs. Burak zawiera środki hormonalne i stymulatory biogenne podobne do estrogenów. Jest zasadotwórczy. Działanie odkwaszające buraka na organizm jest niezależne od tego, w jakiej spożywamy go formie. Nawet na słodko zachowuje te właściwości. Ma dużą  wartość biologiczną ze względu na zawartość biopierwistków promieniotwórczych.

             Buraki spożywa się gotowane, ale najlepiej jeść je na surowo, utarte i jako dodatek do surówek np. z jabłkami.

           Sok z buraków należny popijać raz dziennie(utarty  burak lub sok z ćwikły).

13 zasad prawidłowego odżywiania

1. Nie przejadać się.
2. Ograniczyć ilość mięsa, a zwiększyć ilość jarzyn.
3. Jarzyny powinny być spożywane w połowie gotowane, w połowie na surowo.
4. Jadać to, co smakuje i odpowiada wzrokowo.
5. Nie jeść w trakcie oglądania telewizji, nawet najciekawszych programów.
6. Jeść wtedy, kiedy odczuwamy głód, więc niekoniecznie regularnie.
7. Nie objadać się przed snem.
8. Ograniczyć tłuszcze zwierzęce na korzyść tłuszczów roślinnych.
9. Nie przejadać się słodyczami i ograniczyć cukier. Lepiej osłodzić herbatę miodem.
10. Dla dobrego trawienia zjadać jeden produkt np. najpierw surówkę, potem mięso i kartofle.
11. Stosować przyprawy trawienne: pieprz naturalny i ziołowy, kminek, majeranek, cząber, czosnek itp.
12. Nie należy pić zbyt gorących płynów ani spożywać gorących pokarmów.
13. Nie dojadać resztek, lepiej wyrzucić.

Biopierwiastki

             Przetwórstwo spożywcze, choć często zaspokaja potrzeby naszego podniebienia, pozbawia żywność wielu cennych pierwiastków, niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Białe pieczywo, rafinowany cukier, oczyszczona sól, łuskany ryż są smaczne, ale nie maja już tych właściwości jakie posiadają te produkty w swym pierwotnym, naturalnym stanie. Do tego dochodzą środki chemiczne, używane do konserwowania żywności, nawozy sztuczne użyźniające z jednej strony glebę, a z drugiej pozbawiające je cennych biopierwiastków, wreszcie zanieczyszczanie atmosfery pyłami przemysłowymi, spalinami samochodowymi itp. Wszystko to sprawia, że nasza żywność jest uboga w wiele cennych makro- i mikroelementów.

        Organizm ludzki potrzebuje następujących 7 podstawowych  biopierwiastków mineralnych: wapń, magnez, potas, sód, fosfor, siarka i chlor w granicach od 10 do 100 g.

            Siedem innych bioelementów jest dla ustroju pożądanych. Są to: żelazo, miedź, jod, mangan, kobalt, cynk i molibden w ilościach około 1 mg na 100 gram ciała ludzkiego. Są to tak zwane mikroelementy. Sześć innych pierwiastków występuje w tkankach, ale ich funkcje nie są jeszcze dokładnie określone. Są to: glin, bor, selen, lit, kadm i chrom potrzebne w ilościach do 10 mikrogramów. Są to makroelementy. Natomiast wanad, antymon, german, ren i rad należą do elementów śladowych i występują w ilościach do 1 pikograma. I one są nam również potrzebne. Zakłócenie równowagi między poszczególnymi pierwiastkami , zarówno ich niedobór, jaki nadmiar, jest niekorzystne, podobnie jak pojawianie się w organizmie obcych, toksycznych pierwiastków, np. ołowiu czy rtęci. W rezultacie może to doprowadzić do różnych schorzeń. Dlatego musimy stale dbać, aby te pierwiastki były zawsze obecne w naszym pożywieniu. 

           Pierwszym, a zarazem alarmującym sygnałem o niedoborze magnezu jest zmęczenie fizyczne i psychiczne. Może to być również chroniczny katar, zawroty głowy, uczulenia, alergie i wiele innych schorzeń. Magnez znajduje się między innymi w chlebie razowym, mące razowej i sojowej, gorzkiej czekoladzie, kakao, orzech, nasionach roślin oleistych i strączkowych, a także pietruszce, botwinie i szpinaku.

              Nasz organizm nie potrzebuje dużo jodu, jednak jego niedobór powoduje choroby tarczycy. Jod występuje głównie w rybach. Powinien znajdować się również w soli, oprócz magnezu, litu, selenu i cynku. Niestety oczyszczona sól nie zawiera tych pierwiastków. Należy zaopatrywać się w sól nieoczyszczoną.

                   Cynk znajduje się w otrębach i kiełkach pszenicy, płatkach owsianych, chlebie razowym, nasionach dyni i słonecznika, grzybach, czosnku, śledziach i makreli.              Niedobory żelaza obawiają się anemią i przemęczeniem. Żelazo jest łatwiej przyswajane przez organizm jeżeli spożywa je się razem z witaminą C, oczywiście naturalną. Sporo żelaza zawiera wątroba i inne podroby, warzywa, szczaw i szpinak, buraki, poza tym płatki owsiane.

              Wapnia pod dostatkiem jest w mleku i jego przetworach. Fluor chroni zęby przed próchnicą. Kobalt przyczynia się do ogólnej regeneracji ustroju, bierze udział w wytwarzaniu witaminy B12 oraz kwasu foliowego.

                Niedobór selenu przyczynia się do chorób sercowo - naczyniowego.